ผ่านไปราวๆ สิบนาที แบคฮยอนเดินไปปิดไฟแล้วเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้ง เขารู้ว่าคยองซูอาจจะหลับไปแล้วแต่คนขี้แกล้งก็ยังอยากแกล้งอยู่ดีนั้นแหละ ค่อยๆ เนียนเอาตัวเองเข้าไปในผ้าห่มช้าๆ และเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือหนาสอดแขนเข้าไปใต้คอร่างเล็กให้อีกคนได้หนุนแทนหมอน ถ้าคยองซูไม่ตื่นมาโวยวายซะก่อนเป็นอันว่าแกล้งสำเร็จแถมฟินก่อนนอน จัดท่าทางการนอนตัวเองให้เรียบร้อยและสบายตัวที่สุด ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มในความมืดสลัวพร้อมกับบอกลาด้วยการจูบขมับเล็กอย่างแผ่วเบา
"Good Night นะครับ"
ครับ...
แค่นี้แหละ คนอ่านก็ไปนอนสักทีสิครับ รออะไรอยู่...
7.30 AM.
เช้าอันแสนสดใส พระอาทิตย์ดวงโตค่อยๆ ส่องแสงลอดผ้าม่านเข้ามาทักทายคนตัวเล็กในห้องด้วยการแยงไปที่เปลือกตาสีมุกแต่กระนั้นคนขี้เซาหาได้สนใจไม่ แก้มนุ่มยุ่นแนบอยู่กับหน้าอกกว้างของคนอายุมากกว่าถึงสองปีพร้อมพ่นลมหายใจอุ่นผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอใส่หน้าอกหนา คนที่ตื่นอยู่ก่อนแล้วแต่ไม่ยอมลุกกำลังนอนทำหน้าที่เป็นหมอนจำเป็นและนักบังแดดไปในตัว อดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นภาพน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ในวันที่อากาศกำลังดี
ที่จริงเขาควรลุกไปทำอาหารรอคนตัวเล็กตื่น แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าถ้าเขาลงไปข้างล่างก็ต้องอดเห็นความน่ารักของคนในอ้อมแขนต่อนะสิ แค่คิดเขาก็ไม่อยากจะลุกไปไหนให้เสียเวลาเก็บภาพความไร้เดียงสาแบบฉบับคยองซูแล้วล่ะ
"อื้ม..."
คนตัวเล็กขยับกายเปลี่ยนท่าทางการนอนจากที่ตอนแรกหัวหนุนอยู่บนแขนเขา ก็เปลี่ยนเป็นนอนหงายแผ่อ้าซ่า ขาข้างหนึ่งโผล่พ้นผ้าห่มเลยขอบเตียงไปนิดๆ แขนข้างขวากางพาดตัวเขาที่มองดูพฤติกรรมการนอนอยู่ใกล้ๆ คนตัวเล็กเคี้ยวน้ำลายแจ่บแจ่บสองสามทีก่อนจะหยุดนิ่งเหมือนเดิม
หมดกันความมุ้งมิ้งที่มี...
แบคฮยอนตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงเบาๆ ก้าวขาไปทางห้องน้ำช้าๆ ราวกับกลัวว่าทุกฝีก้าวที่เขาก้าวเดินจะส่งเสียงดังให้คนขี้เซาที่นอนแผ่อ้าซ่าอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมาโวยวาย
แกร๊ก
มือหนาหยิบแปรงสีฟันและยาสีฟันขึ้นมาบีบใส่ของตัวเอง จัดการทำธุระล้างหน้าแปรงฟันบ้วนปากทิ้งภายในระยะเวลาห้านาทีส่วนสิบนาทีต่อมาก็จัดการอาบน้ำสระผม ใช้ผ้าขนหนูซับหน้าและตามลำตัวที่มีหยดน้ำใสเกาะพราวแล้วมัดไว้ที่ท่อนล่าง ก่อนออกห้องน้ำก็ไม่ลืมที่จะบีบหลอดยาสีฟันให้คนตัวเล็กด้วยบ่งบอกถึงความเอาใจใส่แม้ว่าจะเป็นเพียงเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ตาม
อ่า ที่จริงวันนี้บยอนแบคฮยอนมีนัดออกไปทำธุระกับเพื่อน จะกลับอีกทีก็เที่ยงกว่าๆ กะเอาไว้ว่าขากลับจะแวะซื้อเค้กสักสองสามชิ้นมาง้อคนตัวเล็กที่งอนอะไรเขาก็ไม่รู้และชวนไปดูหนังคอเมดี้ที่เพิ่งเข้าโรงเมื่อวานก่อน ก็ได้แต่หวังว่าแพลนวันนี้จะไม่ล่มเพราะอีกคนไม่ไปละเนอะ ที่แน่ๆ ตอนนี้เขาต้องลงไปทำอาหารเช้าสักที
8.30 AM.
งืมมมม...
(_ _Zzz ) พลิกซ้าย...
( zzZ_ _) พลิกขวา...
(_ _Zzz ) พลิกซ้าย...
( zzZ_ _) พลิกขวา...
ไอ้อาการเหงื่อแตกผลั่กเต็มหลังนี้มันคืออะไรกัน
พรึบ!
(=_____=)
ร่างทั้งร่างกระเด้งลุกจากเตียงเหมือนมีสปริงติดหลังทั้งๆ ที่เปลือกตายังปิดอยู่ มือน้อยป้อมยกขึ้นมาป้องปากหาวกลางอากาศก่อนจะเกาแก้มตัวเองแกรกๆ แล้วพยายามลืมตาเรียกสติที่ไม่เต็มร้อยของตัวเองเข้าร่าง เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้นเปรียบเหมือนลูกหมาเกิดใหม่ตัวน้อยที่เพิ่งตื่นนอนจากอ้อมอกแม่เป็นภาพที่น่ารักมากพอๆ กันกับคยองซูเลยก็ว่าไง
จมูกรั้นทำการสูดดมกลิ่นอาหารหอมๆ ที่ลอยมาจากข้างล่างเข้าปอดพลันเสียงร้องโครกครากแบบน้ำในกระเพาะมีมากเกินไปก็ส่งเสียคำรามไปทั่วห้องทำให้มือน้อยต้องลูบท้องป้อยๆ เป็นการบอกว่ามึงใจเย็นๆ ยังไงตอนนี้ก็ต้องได้แดก ขอแค่มึงใจเย็นไว้ เป็นการปรามกระเพาะอาหารของตนเอง คนตัวเล็กหย่อนขาทั้งสองข้างลงจากเตียง สวมใส่สลิปเปอร์คู่เดิมเดินไปทางห้องน้ำแบบโซซัดโซเซ
จริงๆ ถ้าใช้เวลากับการนอนมากเกินไปคยองซูก็มักจะมีอาการมึนงงหลังตื่นนอนแบบนี้เล็กน้อยทุกเช้า ถ้าใช้เวลากับการนอนมากเกินไปก็อาจจะเป็นทั้งวันเลยก็ได้ เพราะงั้นตอนนี้สติที่พึงมีจึงยังไม่โผล่ออกมานั้นเอง มือเล็กหยิบแปลงสีฟันที่ถูกบีบน้ำยาเอาไว้ให้แล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว ผีที่ไหนมันมาทำให้...แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักก่อนจะกะซวกหัวแปรงเข้าปาก เวลาผ่านไปไม่นานสติที่มีเต็มร้อยก็กลับมาครบถ้วนหลังจากได้น้ำเย็นๆมาลูบหน้า มือทั้งสองข้างกอดกองผ้าขนหนูออกมาใส่ตะกร้าข้างนอก ก่อนจะเดินตามกลิ่นอาหารหอมฉุยในครัวข้างล่าง
เขาอดแปลกใจไม่ได้ที่ไม่เห็นไอ้คนขี้แกล้งอยู่ในนี้ จะเห็นก็แต่โต๊ะทั้งโต๊ะที่มีข้าวผัดอเมริกัน ไข่ดาว แฮมทอดและสลัดผักวางอยู่เท่านั้น ไม่ยักรู้ว่าแบคฮยอนทำอาหารได้หน้าทานเหมือนกัน
ว่าแต่...หมอนั้นความจำเสื่อมไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงจำสูตรอาหารได้ละ ช่างเหอะ เขาไม่คิดให้รกสมองหรอก สิ่งเดียวที่สามารถทำให้คนอย่างโดคยองซูปล่อยวางจากเรื่องทุกอย่างได้นั้นคืออาหารหน้าทานพวกนี้เท่านั้น เพียงแค่นี้ก็ลืมหมดสิ้นแล้วทุกความกังวลใจกลัวของในบ้านจะหาย
เพราะเรื่องกินคือเรื่องใหญ่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น